Precies een jaar geleden.
Het gevoel. De klap. De telefoon.
De nacht. De nacht werd een dag. Dagen werden weken.
Maar jij overleefde. Met wonderbaarlijke wilskracht.
Liefde voor het leven. Liefde voor je vrouw. En met ongekende steun.
Je werd opnieuw geboren. Weer leren lopen en praten.
Niets meer vanzelfsprekend. Kwetsbaarder dan ooit. Sterker dan ooit.
Hetzelfde maar anders. Gewonnen maar verloren.
Het leven weer op de rails. Met nog een lange weg te gaan.
Goud blijft schijnen.
Reacties (9)
mooie woorden, Sid.
Geplaatst door Linda | 16 september 2006 16:40
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:40
In het kort alles verwoord, kippenvel
Liefs Mams
Geplaatst door Mam | 16 september 2006 16:41
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:41
Wat mooi geschreven Sid! Ook hier kippenvel.
Geplaatst door Frederieke | 16 september 2006 16:41
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:41
mooi!
Geplaatst door Ruth | 16 september 2006 16:42
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:42
Ik krijg altijd kippevel van littekens op welk hoofd dan ook.. Maar met jouw verhaal erbij werd het kippevel alleen maar erger. Mooi geschreven.
Geplaatst door Petra | 16 september 2006 16:42
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:42
goeie mike, lieve sid...
Geplaatst door Peet | 16 september 2006 16:42
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:42
.........
zo hee...dat gebeurt niet vaak...paool stil....
Geplaatst door Paola | 16 september 2006 16:43
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:43
Dank voor de reacties.
Geplaatst door Sid | 16 september 2006 16:43
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:43
kom net terug van vakantie en zie dit gedicht. Mooi verwoord net als de gehele website die je toen hebt bijgehouden. Weer tranen maar nu van geluk.
Geplaatst door Carola | 16 september 2006 16:44
Gepubliceerd op 16 september 2006 16:44